Wyruszamy dzis w naszą podróż jubileuszową. 10 lat temu też w taką się wybraliśmy aby oficjalnie rozpocząć nasze wspólne życie skromną ceremonią zaślubin na plaży w Duck, w Karolinie Polnocnej. Było to 17 czerwca 2011 roku. I dziś znów tam jedziemy, zwiedzając po drodze inne miejsca, i te nowe i te stare, które już kiedyś odwiedziliśmy. Mieliśmy wyruszyć o 6 rano,  a udało nam się wyjechać o 7:30, nieźle. Przed nami było 12-13 godzin jazdy i ponad 800 mil z domu w okolicach Dallas-Fort Worth w Teksasie do Knoxville, w Tennessee. Droga upłyneła spokojnie i w wiekszości nudno, choć z małymi atrakcjami. Przejazd atostradą międzystanową nr.40 przez Memphis musi uwzględnić przekroczenie Mississippi, a tam są tylko 2 mosty. GPS przekierował nas w „ciekawą” dzielnicę i nastepne półtorej godziny poruszalismy sie z szybkościa 2mil na godzinę. Do hotelu dojechaliśmy przed północą. Pokój okazał się w porządku.

Kolejny długi dzień jazdy przed nami. Wyjechanie o 6 rano znowu nam nie wyszło 😊 ale o 9 już się udało. Jazda non-stop, zmiany co 2h, benzyna i tak w kółko. Duzo gadania o wszystkim, nie użyliśmy żadnych wcześniej przygotowanych zajęć, no, przeczytałam Robertowi kilka stron mojego kryminału, ale to tyle. I znów kwestia przejechania rzeki i trafik do mostu okazały się problemem. Koło Nowego Yorku trzeba było zmienić trasę i już po zupełnym ciemku dojechac do hotelu pod Bostonem. Zadzwoniliśmy wcześniej, że będziemy późno i wszystko wyszło ok.

Śniadanie przybyło o 9, jak było umówione. Nawet bylo zjadliwe, choć do śniadań w hotelach w Europie to się te amerykańskie nie umywają. Poszukiwania okularów nie były długie. Przy okazji okazało się, że Provincetown to bardzo sympatyczne miasteczko, pomimo dużej przewagi odmiennych orientacji, z czego to miejsce słynie. W porcie, na molo, Robert znalazł mnóstwo różnych stateczków i łódek do obfotografowania a ja zadzwoniłam do Mamy. Przeszliśmy się główną uliczką, coś tam kupiliśmy, coś zjedliśmy z widokiem na plażę i wróciliśmy do hotelu.

Dziś od rana kurowaliśmy opalenia, czerwone rączki i dekoldy. Trochę pracy reklamowej na komputerze i ruszyliśmy na plaże posiedzieć klasycznie na leżaczkach, pod parasolem, poczytać. Wytrzymaliśmy ok 2h. Widoczek był nietypowy, morze i niebo w 2 odsłonach chmur zlewały się w jedno … Robert czytał Rudolfa Steinera a ja poznański kryminał, co świetnie oddaje odmienność naszych intelektualnych zainteresowań. A i tak czytaliśmy sobie nawzajem interesujące kawałki. Dostatecznie wyplażowani wróciliśmy do domu żeby odpocząć i wybrać sie do restauracji. Podobno najlepsze w Provincetown jest Mews Cafe. Pojechaliśmy i zjedliśmy fajny nadmorski obiad na patio na zewnatrz. Pochodziliśmy po miasteczku i wróciliśmy do domu/hotelu. To miasto kojarzy nam się z miastem tych co nie pasują do tych innych i może dlatego dobrze się tu czujemy, choć obecność tych innych jest zauważalna na każdym kroku. Postanowiłam wyczyścić mój telefon ze zdjęć i to zabrało dłuuugo …..

Dzś to już zupełne wakacje odstawiliśmy. Od rana robiłam tą stronę, Robert malował sprawdzając nowy typ papieru. W końcu pojechaliśmy na parę innych plaż gdzie okazało sie ze 24C to tutaj zimno i wieje. W nagrodę, z plaży zobaczyliśmy głowy tutejszych fok, najprawdopodobniej były to foki szare, duze, o glowach podobnych do koni 😊 Podobno zachowałam się jak Juluś na ich widok. To już nasz ostatni dzień na Cape Cod. Ostatni spacer, rybki z frytkami i drink. Fajne miejsce, napewno bylibyśmy tutaj częściej gdyby nie było to tak daleko od nas. Na koniec pare zdjęć naszego hotelu …

Dzień 9

12 czerwca 2021, Cape May, NJ, spacer po miasteczku

Wczoraj, przy okazji fotografowania stateczków i łódeczek znależliśmy wyprawę statkiem na oglądanie delfinów i może wielorybów. Rano wstalismy tak żeby zdążyć na 10 rano. Wyprawa była super, wyglądanie delfinów było fascynujacym zajęciem: gładki ocean a człowiek wygląda jakiejkolwiek nieprawidlowości zwiastującej zabawne morskie ssaki. Obsługa statku dobrze wiedziała gdzie je znależć i koniec końców zaczęły sie nam nudzić 😊 za to wielorybów nie było …. ale byl orzeł i pełno rybołowów. Wieczorem poszliśmy do niedalekiej restauracji na zachód słońca, który nie wyszedł zbyt spektakularnie, ale było fajnie mimo wszystko. To już nasz ostatni dzień w Cape May. Jutro jedziemy dalej

A dziś był dziwny dzień … najpierw nic nam sie nie chciało robić a potem dalej nam się nie chciało ale jednak pojechaliśmy tam gdzie można zobaczyć dzikie konie na plaży. I jak się to nam opłaciło! Jazda po plaży możliwa tylko dla aut 4×4, dzieki za Subarka! I konie też się znalazły! ale fajne doświadczenie! I to już nasz ostatni dzien na Outer Banks. Może zobaczymy sie wcześniej niż za 10 lat? Jutro ruszamy dalej ..

Przejechalismy dzis opłotkami 300 mil i dojechaliśmy do Myrtle Beach w Karolinie Południowej. Droga była malownicza choć rozmowa nam się trafiła trochę gorąca, o remoncie łazienki i rozumieniu słów. Nawet fajnie że takie rozmowy mają czasem miejsce, jest człowiek zmuszony do zobaczenia jak bardzo nasza wewnętrzna konstrukcja wpływa na nasze rozumienie i przekazywanie informacji, zwłaszcza w konfrontacji z tym drugim człowiekiem, który to wszystko ma zupełnie inaczej poukładane. Myrtle Beach to skrzyżowanie morskiego miasteczka, z zadęciem na kurort z wesołym mieasteczkiem, a wszystko w sosie Ameryki jakiej nie zna normalny człowiek-emigrant. Na ulicach koloryt skóry w 80% odmienny od naszego, reszta to biała grupa z przedmieść i domów mobilnych, większość w rozmiarze XXXL, plus kilku równie jak my zdziwionych turystów. Na ulicach wypożyczone auta robiące hałas i baaardzo głośno grające nie naszą muzykę. Co gorzej to wszystko trwało długo w nocy, tak że basy dochodziły nawet do 8 piętra naszego pokoju hotelowego, skąd innąd bardzo porządnego. Rano, ani człowieka na ulicy …. fakt, że wczoraj była sobota.  Na dużej, szarej i brudnej plaży tłumy ludzi … Przepraszam za dobitność ale okropne miejsce, do omijania szerokim łukiem, chyba, że ktoś chce zobaczyć taką Amerykę i lubi styl wodewilowy. Dziś ruszamy dalej na południe.

Charlston to prześliczne miasto! Bardzo nam się podobało, tylko nie to co było reklamowane. Rząd kolorowych domków nazywanych Rainbow Row nie wydał nam się interesujący wogóle, ot kilka kolorowych kamienic i grupy młodych dam wycinających kaczki do selfików. Plaskie fasady wymalowanych domow zgrywały się wyśmienicie z płaskimi wmętrzami wymalowanych twarzy. Za to domki okoliczne, czy to przy głównych ulicach czy w zakamarkach między kamienicami były przeurocze, dopełniane bardzo ładnymi aranżacjami roślinnymi. Dużo różnych galerii oczywiście z raczej podłym malarstwem, nieumywającym sie do tego które prezentuje mój mąż. Promenada z widokiem na morze też bardzo europejska z kamienicami z balkonami … mogłabym tam pomieszkać, np. z miesiąc. W końcu ruszamy dalej, lekko zmęczeni a przed nami 2h jazdy i zwiedzanie Savannah. Po drodze deszcz więc dyskutujemy jak to zrobić. W końcu jedziemy do centrum choć jest już ok 7pm. Spacer wokół parku przynosi wiele zdjęć fontanny i drzew z porostami, tak charakterystycznymi dla tych obszarów. Kilka ładnych domów ale to nic w porównaniu do Charleston. W parku spotykamy Polaków z NY i ucinamy sobie z nimi krótką rozmowę …. Potem już tylko restauracja koło hotelu i kolejny „dom” na 1 noc. Rano ruszamy na Florydę!

Dziś mecz o 3pm to od rana idę na plażę, choć gorąco jest ale najpierw pare zdjęć z naszego hotelu. I fajnie było ale po powrocie lekka wysiadka. Zimny prysznic przywrócił mi jakąś przytomność umysłu. Kolacja w naszej ulubionej Arubie, jest i ma się dobrze, rozrosła się, można zjeść na zewnątrz, no i ciagle mają w menu seafood quasadijas, jak 24 lata temu …. wow. Wieczorem spacer po plaży i deptaku. Znajdujemy restauracje z ogromnymi margeritami, na które Robert koniecznie chce się wybrać.

Dziś pada co chwilę, więc postanowiliśmy udać się na Las Olas, główną ulicę Fort Lauderdale. Nie ma tam już naszej ulubionej restauracji, Mango Cafe, zamknięto ją i jakaś inna niebawem tam się otworzy. Szukaliśmy brakujacych nam prezentów, ale nic nie znależliśmy, wiadomo, że trzeba kupować prezenty kiedy są a nie jak już koniecznie trzeba je kupić. Ogólnie to jest gorzej niż było za naszego corocznego przyjeżdzania tutaj na ARVO, moją oczną konferencję. Po spacerze drogą, którą znaliśmy zeszliśmy trochę na bok, … i znalezliśmy super miejsce nad kanałem, wróciliśmy tam po przeparkowaniu na małe jedzonko i drinka. Przy okazji trafiły się nam przepiękne zielone iguany do obfotografowania. Krótka wizyta w Galeria przyniosła poszukiwane prezenty, ale nie było już tej niegdysiejszej fascynacji amerykańskim mallem, no cóż, mamy je na codzień. Jeszcze poszukiwania stateczków zaparkowanych na tyłach domów i liczba tematów do malowania znacznie wzrosła ..

Sprawnie wyjeżdżamy ok 8 rano. Po 650 milach w słońcu i mocnym deszczu na przemian dojeżdżamy do Navarre, miasteczka koło Pensacoli czyli przejechaliśmy cały półwysep Florydy i zaczynamy jechać na zachód, ten dziki 😉. Stąd drugie tyle do domu, ale najpierw dzień odpoczynku, pisania, robienia i obrabiania zdjęć.

Poranek wyspania, zdjęcia, piszę te słowa i … zbieramy sie do fotografowania łódeczek zanim wrócimy na mecz. Szukamy miejsca gdzie naprawiają łódki, ale nie znajdujemy za to mamy fajną czaplę i nasza restaurację z poprzedniego pobytu. Dzwonię też do mamy. Po obiedzie jedziemy do hotelu na koniec meczu, o no! Portugalnia odpada!